• Posted on maart 06, 2017

Your Grace is Sufficient

Being vulnerable is never easy. We like it when people think we’re doing great and we are in complete control. Fact is, none of us have it all together and we all know it. I desire to practice vulnerability more so that others feel more comfortable doing so as well. Let’s practice courage, shall we?

Unknown-1

 

 

 

 

 

This last year has been a whirlwind of experiences, emotions, decisions, endings, and beginnings. It has been great, it has been challenging, it has been stretching, it has been refreshing. I have felt lost, scared, blessed, alone, and excited. It may have been one of the toughest years, but also one of the best.

When I left for Texas 6 weeks ago I asked God to show me that I am still on the right path, His path. This season has been a chain of answers to my prayers (and they were specific!). It was one gigantic hug from my Heavenly Father.

The funny thing with us humans is that we instantly fill our minds again with worries, fears, and doubts. Even though I am completely confident that I am right where God wants me to be I let my mind be filled with the many ‘what-ifs’.

What if I totally suck at my new job? (pardon my language)

What if I won’t find a new (church) community?

What if there will be no-one that truly knows me?

What if this transition will be too hard?

What if I can’t make ends meet financially?

What if I am not enough?

Do my friends, family, and supporters truly and fully know how much I love, appreciate, and value them?

Am I informing everyone enough of what I’m doing and what God is doing through Mercy Ships?

Will I be able to set up life (again) here in Texas so far from everything familiar?

God, what about my other desires and hopes that are so strong within me?

As these questions, doubts, and fears so often race through my mind and heart, God quiets me with His love… He sings over me with joy… and He gently reminds me that His Grace is sufficient for me.

Your grace is sufficient for me
Your strength is made perfect
When I am weak
And all that I cling to
I lay at Your feet
Your grace is sufficient for me

Your grace is sufficient for me
Your strength is made perfect
When I am weak
And all that I cling to
I lay at Your feet
Your grace is sufficient for me

I have been waking up with this song for the past few days. The verse that this song is based on has been popping up in various places. I think God is trying to tell me something…

257f4162a9fde6fd982d2680647bb7cc

 

 

 

 

 

 

 

 

 

When I am weak, He is strong

Where I am lacking, He will provide

 

My dear Remy (and you can fill in your own name here),

Let me lead you

Let me love you

Let me strengthen you

Let me transform you

Let me bless you

Let me provide for you

Let me still you

Let me humble you

Let me lift you up

Let me cover you

Let me hold you 

Let me inspire you

Let me surprise you

Let me decide for you

Let me amaze you

Let me remind you

Let me, my dear one, let me!

 

I will be alright… His Grace is Sufficient!

Thank you for letting me be vulnerable.

  • Posted on februari 15, 2017

Update from Texas!

Staff Development aspires to cultivate a culture of learning within Mercy Ships. Our desire is to educate, equip, and empower Mercy Ships staff to accomplish the Vision and live out Mercy Ships Core Values;

Love God
Love and serve others
Be people of integrity
Be people of excellence in all we say and do.

OnBoarding January 2017

OnBoarding January 2017

 

 

 

 

 

 

 

Het weer is heerlijk koel, de slangen houden hun winterslaap, geen rondvliegende insecten en regelmatige reünies met ‘ship friends’.

Het is goed om weer in Lindale, Texas te zijn. Niet alleen vanwege bovenstaande dingen, maar vooral vanwege de geweldige training (OnBoarding) die weer plaatsvindt. De januari training is altijd wat kleiner. De groep bestaat op dit moment uit mensen die op het hoofdkantoor werken, ook zij volgen de training om een goed beeld te krijgen van de organisatie, maar ook wat de vrijwilligers aan boord de Africa Mercy door en mee maken.

Het is een drukke periode, maar ik geniet volop. God doet geweldige dingen door deze training heen en ik ben iedere dag opnieuw dankbaar dat ik daar een klein deel vanuit mag maken. Iedereen heeft zo zijn aandeel in het geheel. Ik geef een aantal lessen over cultuurverschillen, cultuurschok en het leven in een gemeenschap. Ook leid ik een Small Group waarin we in kleine kring dieper op de zaken die in de lessen naar voren komen ingaan.

Small Group

Small Group

 

 

 

 

 

 

 

Bovenop de lessen en gesprekken die dagelijks plaatsvinden ben ik ook veel bezig om mijn nieuwe rol verder te ontdekken. Mijn officiële titel is OnBoarding Family Liaison. Ik ben verantwoordelijk voor de begeleiding van gezinnen naar het schip. Naast alle praktische zaken hebben gezinnen (en alle andere vrijwilligers natuurlijk) te maken met veel emoties en stress. Huis en haard achterlaten voor het onbekende is overweldigend. Mijn taak is om hen in deze periode te ondersteunen en te begeleiden.

De afgelopen weken hebben we veel taken, verantwoordelijkheden en details vastgelegd en met alle betrokkenen besproken. Veel vergaderingen, emails en kleine gesprekken hier en daar om het hele proces zo goed mogelijk vast te leggen. De overgang van leerkracht naar mijn huidige baan is nogal een verschil. Maar de afgelopen weken heeft God mij regelmatig opnieuw duidelijk gemaakt dat dit mijn plek is. Het voorbereiden en ondersteunen van gezinnen en met name de kinderen is zo ontzettend belangrijk. De gezinnen en de Mercy Ships Academy aan boord nemen een belangrijke plaats in. Zij zijn als het ware een pilaar van de gemeenschap. Ik vind het een eer dat ik hen mag vertegenwoordigen en misschien een klein verschil mag uitmaken in hun levens.

Naast het vele werk wat verzet wordt hebben we ook veel lol samen. Zo is er iedere vrijdag een ‘Crazy Scrub Day’. Het medisch personeel aan boord van de Africa Mercy trekken op vrijdag hun gekste ‘scrubs’ (uniform) aan en hier op het hoofdkantoor doen we daar leuk aan mee.

Crazy Scrubs Day

Crazy Scrubs Day

 

 

 

 

 

 

Dank jullie wel voor alle gebeden en ondersteuning! Begin maart keer ik weer terug naar Nederland om mijn visum aanvraag verder af te wachten. We bidden en hopen dat dit nu snel afgerond mag worden, zodat ik snel verder mijn werk vanuit Texas mag doen.

Liefs vanuit Texas!

  • Posted on januari 25, 2017

Nieuwsbrief 12 – Remy

Hierbij het laatste nieuws van Remy.

Attached Files

  • Posted on januari 18, 2017

Closer is He than breathing

 

288468-Alfred-Tennyson-Quote-Speak-to-Him-thou-for-He-hears-and-Spirit

 

 

 

 

 

 

God is zo dichtbij. Closer than breathing. 

Het is januari en ik zit nog steeds in Nederland. Het is nogal een understatement als ik zeg dat dit niet helemaal in de planning lag, dat we dit niet van tevoren wisten. En dat is maar goed ook. Het is God die onze toekomst kent en die is geborgen in Zijn handen. Ik hou me niet echt bezig met het ‘waarom’, het is een kwestie van loslaten van mijn/ onze eigen plannen en vertrouwen op de Zijne.

Speak to him, thou, for He hears. God hoort mij, hoort ons.

Hij hoort mijn gebeden over mijn visum, over mijn toekomst, mijn financiën, mijn zorgen, mijn vragen. Hij hoort al mijn uitgesproken woorden, maar ook de woorden die onuitgesproken blijven. Dat is de God die ik dien. Een God die mijn hele wezen kent, alles.

Volgende week vertrek ik voor een korte periode weer naar Texas. Er vindt dan weer een training (Onboarding) plaats. Ik zie ernaar uit om weer deel van het team te zijn, vergaderingen bij te wonen en niet via de Skype, niet alleen werk achter de computer maar weer met mensen in contact te zijn. Toch vind ik het ook weer lastig. Het weer inpakken van mijn leven in die ene koffer, weer tijdelijk ergens verblijven, het weer gedag zeggen, het onbekende. Sommige dingen wennen nooit.

15043939_428989347490109_8456670007437295616_n-1

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Maar… God is zo dichtbij. Hij is mij zelfs al voor gegaan, ik hoef enkel maar te volgen.

Dat ik mag doen dat U zou doen. Dat ik mag liefhebben wat U liefheeft.

CapeTown

 

 

 

 

 

 

Wilt u met me mee blijven bidden voor mijn visum en mijn verdere toekomst binnen Mercy Ships?

U kunt binnenkort meer lezen in mijn nieuwsbrief!

  • Posted on november 23, 2016

Update!

Al leunend tegen de harde wind liep ik vanochtend over de Zeeuwse dijk en zag ik hoe de golven hard tegen de dijk sloegen. Het zijn vaak op dit soort eenvoudige momenten in mijn leven dat er weer even opnieuw tot me doordringt wie God is voor mij en misschien ook wel voor jou. Zoals de voorbijvarende schepen zich vaak door hevige weersomstandigheden moeten navigeren, zo moeten wij ons ook vaak door hevige omstandigheden heen navigeren. Gepaard met moeite en strijd proberen we om overeind te blijven.

11122947

 

 

 

 

 

 

 

Terwijl ik over de Westerschelde heen keek zag ik op verschillende plaatsen boeien op het water dobberen, staan er op verschillende punten langs het water uitkijktorens en kwam de kustwacht voorbijvaren. Dit is wat God doet. Hij zorgt voor verschillende boeien (ton of baken om ondiepten of de vaargeul aan te wijzen) in ons leven om ons de juiste weg te wijzen, om ons te beschermen als we een verkeerde kant op dreigen te gaan. Hij is als een uitkijktoren, Hij houdt de wacht;

Nee, hij sluimert niet,
hij slaapt niet,
de wachter van Israël.
De HEER is je wachter,
de HEER is de schaduw
aan je rechterhand.

Psalm 121:4-5

verkeerscentrale_hansweert

 

 

 

 

 

 

 

Het zijn vaak dit soort beelden die mij doen herinneren aan de goedheid en grootsheid van God. Hij is overal, in alles. Hij herinnert ons er zachtjes aan dat Hij altijd om ons heen is, waar we ook zijn, in welke situatie we ons ook verkeren. Hij is nooit ver weg, het tegendeel zelfs, Hij is IN ons, dus kan Hij niet ver weg zijn. Hoe reageer ik hierop? Door te geloven in en vertrouwen op Hem. Dat Hij mij draagt, dat Hij mijn leven leidt, nu en in de toekomst.

Faith is simply an expression of confidence in his person and character. It is the proper response to the promise or revelation of God. (Visioneering by Andy Stanley)

Terwijl ik nog in Nederland wacht op mijn visum  geloof ik in en vertrouw ik op Hem, dat Hij de weg baant voor mij. En dat doet Hij! Ondanks dat mijn visum er nog niet is, zal ik in januari terugkeren naar Texas voor een aantal maanden. Er vindt dan weer een grote training plaats waarbij mijn werk en hulp nodig is. Ik kijk er naar uit om mijn collega’s weer even face-to-face te zien.

Je vraagt je misschien af wat ik in de tussentijd allemaal aan het doen ben, behalve genieten van de erwtensoep, boerenkool en pepernoten natuurlijk. In samenwerking Staff Development (waar ik nu voor werk) en the Academy werk ik aan een aantal verschillende projecten. Hier een paar van mijn grootste taken op een rijtje;

  • Onderzoek doen naar TCK’s (Third Culture Kids) en hun rol binnen onze organisatie. Dit houdt in veel boeken lezen, met andere zendingsorganisaties overleggen, websites uitpluizen etc.
  • Het schrijven van een Blog series voor de interne website van Mercy Ships. Het doel is om TCK’s en hun gezinnen onder de aandacht te brengen van ALLE vrijwilligers van Mercy Ships wereldwijd. Ik gebruik hiervoor de informatie die ik tijdens mijn onderzoek ontdekt heb, maar ik werk ook samen met kinderen en tieners om hun persoonlijke ervaringen over het zendingsveld bekend te maken.

enhanced-buzz-24099-1390936100-17

 

 

 

 

 

 

  • Het aanvullen en professionaliseren van een Transition Journal. Een aantal jaren geleden heb ik een eenvoudig werkboekje samengesteld om de kinderen van de Academy voor te bereiden op de vele veranderingen die ze ieder schooljaar weer (moeten) ondergaan. Er komt veel op deze kids af. Er is mij gevraagd om hier verder mee te gaan en daar heb ik nu mooi de tijd voor :)

 

thirdculture

 

 

 

 

 

  • Ik vergader twee keer in de week via Skype met mijn directe leidinggevende Pieter du Preez en met Nikki Aldum van the Academy, omdat veel van mijn taken linken aan de school. Het is fijn om op deze afstand toch regelmatig in contact te blijven met elkaar.
  • Als nieuwe gezinnen zich aanmelden en het staat vast dat ze zullen gaan werken op het schip dan ben ik aanspreekpunt voor hen als het gaat om gezinszaken. Via de mail en Skype zal ik contact met hen hebben totdat ik hen tijdens een van onze trainingen in Texas zal ontmoeten.
  • Het Mercy Ships kantoor in Rotterdam heeft mij recent gevraagd om mee te denken bij een project waar zij op dit moment mee bezig zijn. Zij zijn bezig met het ontwikkelen van een magazine voor kinderen om uit te delen in kerken, clubs etc.

Ondanks dat er dus genoeg te doen is mag ik ook genieten van het lagere werktempo. Ik heb deze langere periode thuis ook mogen gebruiken (en nog) om lichamelijk, geestelijk en emotioneel uit te rusten van de afgelopen vier jaar. Langzaam maar zeker kom ik bij van alle veranderingen en avonturen die op mij zijn afgekomen.

Ik ben echt enorm dankbaar voor mijn grote achterban. Jullie interesse, steun en trouw maken dat ik dit werk kan blijven doen. Woorden schieten tekort! Ik ben blij met jullie allen!!!

X Remy

  • Posted on september 26, 2016

Prison

Joseph’s master took him and put him in prison, the place where the king’s prisoners were confined. Genesis 39:20

Ik ben inmiddels alweer even in Nederland. Het is fijn om weer voor wat langere tijd thuis te zijn. Ik geniet van het mooie Nederland en dan met name Zeeland, het inmiddels koeler wordende weer, de herfst, het vaker kunnen zien en spreken van familie en vrienden, zelf boodschappen doen en koken, the list goes on and on. Ondanks veel zegeningen en redenen om dankbaar te zijn valt het thuis zijn me ook zwaar. Ik leid mijzelf af om niet teveel na te denken aan wat ik achter me heb gelaten en de onzekerheid die voor me ligt.

Afgelopen nacht lag ik wakker en moest ik denken aan Jozef en de tijd dat hij in de gevangenis zat. Vaak als we de verhalen in God’s woord lezen staan we niet stil bij de tijdlijn. We lezen het verhaal van begin tot eind in een paar minuten, maar als we even in de huid kruipen van de hoofdpersoon van het verhaal, in dit geval Jozef, dan beseffen we iets meer dat er nogal wat tijd overheen ging. Jozef zat enkele jaren vast in een gevangenis. Niet een gevangenis zoals we die in Nederland kennen. Het was er zeer waarschijnlijk vies, donker, koud, maar ook heet aangezien hij in Egypte was. Hij zal vast en zeker ook honger en dorst hebben gekend. Ik kan me zo voorstellen dat ook Jozef slapeloze nachten had, waarin hij nadacht over wat hij er achter hem lag en de onzekere toekomst voor hem. Jozef had vast en zeker heimwee naar zijn ouders, hij dacht vast na over de comfort van zijn ouderlijk huis of tent in dit geval. Hij had misschien ook wel bittere gevoelens naar zijn broers toe, misschien had hij wel spijt van dingen die hij nu anders had willen doen. Jozef probeerde misschien zichzelf ook wel af te leiden om maar niet na te denken over zijn toekomst. Hoe lang moest hij nog wachten hier in deze gevangenis?

Natuurlijk is mijn situatie niet hetzelfde als die van Jozef. Ik zit niet lijfelijk in een koude, vieze, donkere gevangenis. Toch herken ik mij in de gevoelens die Jozef zeker gevoeld moet hebben. Het is makkelijk om weg te zakken in eenzaamheid, twijfel, verdriet en onzekerheid. Ik put hoop uit het feit dat Jozef niet alleen was.

But while Joseph was there in the prison, 21 the Lord was with him; he showed him kindness and granted him favor in the eyes of the prison warden. Genesis 39:20-21

God was met en bij Jozef. Ondanks dat Jozef lang moest wachten en hij niet wist wat er ging komen was hij niet alleen. Dat is mijn houvast. Door de twijfel en onzekerheid mag ik weten, geloven en vertrouwen dat Hij er is. God voelt, denkt, worstelt met me mee. Hij weet ervan.

dont-doubt

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Jozef zal naar alle waarschijnlijkheid hebben getwijfeld aan God’s plan voor zijn leven. Dat is voor mij niet minder waar. Net als Jozef wil ik vasthouden aan wat ik in geloof heb gezaaid.

psalm-46-10-be-still-and-know-i-am-god-vinyl2

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Amen!

  • Posted on september 01, 2016

Waiting

Leuk dat u/ jij mijn blog leest.

De afgelopen 12 jaar ben ik fulltime juf geweest. ‘Werk’ was 12 jaar lang duidelijk. Natuurlijk waren er altijd wel nieuwe dingen die uitgezocht en ontdekt moesten worden, maar over het algemeen wist ik wel waar ik mee bezig was en wat er allemaal moest gebeuren. Op momenten dat alles niet zo duidelijk meer is beseffen we hoe fijn het is als we precies weten hoe onze dag eruit ziet, wat er van ons verwacht wordt. Misschien geldt dit niet voor iedereen, maar ik hou wel van een beetje structuur en duidelijkheid.

Het leven en mijn werk zijn op dit moment niet zo duidelijk voor mij en ik vind het helemaal niets :) De grootste onduidelijkheid en onzekerheid is op dit moment mijn visum. Voor ik opnieuw naar Texas kan vertrekken en voor ik mijn kantoor daar kan gaan inrichten en aan de slag kan moet ik eerst een visum hebben. Deze is begin april al aangevraagd, maar helaas is de status nog steeds hetzelfde; My case was received! Hij is sinds april al binnen, maar nog niet in behandeling genomen. Nu mijn vakantie in Nederland voorbij is en mijn ‘normale’ leven weer zou moeten beginnen komt deze onduidelijkheid en de bijkomende onzekerheden goed bij me binnen. Want wat als het nog wel eens een paar maanden kan gaan duren? Nu zal je misschien denken, wist je dan niet waar je aan begon toen je vier jaar geleden een sprong in het diepe waagde en toen je afgelopen januari deze baan in Texas accepteerde? Nee, niet echt! Natuurlijk onderzoek je de mogelijkheden, probeer je je zo goed mogelijk voor te bereiden, maar je kunt je nooit helemaal voorbereiden op de gevoelens die komen opdagen.

Een periode van wachten breekt aan. Volgens de Van Dale betekent wachten blijven op een plaats tot iemand of iets komt. Wachten op mijn visum, wachten op God. In de bijbel lezen we dat God wil dat we op Hem wachten en ons naar Hem uitstrekken;

Wijst U hem mij; ik wil van U leren, want U bent de God, van Wie ik mijn hulp verwacht. Ik weet dat er buiten U geen hoop is. Psalm 25:5

Ik verwacht alles van de HERE. Ik ken Zijn woord en heb er alle vertrouwen in. Psalm 130:5

Maar ik zal uitzien naar de HERE. Van God zal ik mijn heil verwachten. Bij mijn God zal ik gehoor vinden. Micha 7:7

Ik wacht op het moment dat de HERE ons te hulp komt, ook al verbergt Hij Zich nu. Mijn enige hoop is op Hem gevestigd. Jesaja 8:17

Wachten, en vooral geduldig wachten, is niet makkelijk. Maar uit ervaring weten we dat de moeilijke dingen in ons leven ons sterk maken en ons weer opnieuw diep doen beseffen dat we onze Vader hard nodig hebben. Onze hulp, onze duidelijkheid, onze zekerheid komen van Hem.

Wallpaper-if-it-doesnt-challenge-you-it-doesnt-change-you-brushstrokes-blue

En zo is het maar net!

 

 

 

 

 

 

 

Terwijl ik (geduldig) wacht op mijn visum begin ik hier alvast met wat werkzaamheden voor mijn nieuwe functie binnen Mercy Ships. Een van de dingen die ik momenteel doe is mezelf meer inlezen in het leven van TCK’s (Third Culture Kids) en MK’s (Missionary Kids). Hoe kunnen wij als zendingsorganisatie deze kinderen beter begeleiden. Zij voelen zich vaak ontheemd en tussen ‘wal en schip’ vallen. Hmmm… misschien is mijn wachtperiode dan toch ergens goed voor. Ervaren wat het is om thuis te zijn en toch ook niet, om dagelijks een mix van emoties te ervaren, om begrepen te worden maar je toch niet helemaal begrepen te voelen, je eigen cultuur kennen maar het niet helemaal meer kunnen begrijpen. Misschien kan ik mijn wachtperiode gebruiken om gezinnen die de zending in gaan of van het zendingsveld komen beter te begrijpen en dus beter te begeleiden. Misschien.

Ik weet niet waarom mijn visum zolang op zich laat wachten. Wel weet ik dat bij God niets verloren gaat. Een collega uit Texas schreef in een email;

We sometimes think that we need to be in control. But we have no control, it is not ours to worry. God has you in the palm of His hand and He knows. He is your Daddy and he loves his daughter very much. So just relax and listen to Him what to do next. 

Het gaat niet om succes, maar om trouw!

Het gaat niet om succes, maar om trouw!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ik weet dus niet hoe de komende maanden eruit zullen zien. Ik weet niet hoe mijn werkdag er tot in de details uit zal zien. Ik weet niet wanneer ik weer terug naar Texas zal vliegen. Ik weet niet waar ik zal gaan wonen in Texas. Ik weet niet of ik goed zal zijn in mijn nieuwe baan. Ik weet niet…

Ik weet wel dat ik God’s kind ben. Ik weet wel dat ik geborgen ben in Zijn hand. Ik weet wel dat ik er niet alleen voor sta. Ik weet wel dat ik vanuit Nederland genoeg kan doen voor Mercy Ships. Ik weet wel dat de komende tijd een vruchtbare tijd zal zijn. Ik weet wel dat God trouw is.

Willen jullie met mij meebidden voor mijn visum?

bb2745a0c98eb0b7ceb6622b395049f3

  • Posted on juli 06, 2016

Een nieuw begin

Ik hou van lezen. Ik kan mezelf helemaal verliezen in een goed boek. Ik moet mezelf soms dwingen om het boek weg te leggen, zeker als het al laat op de avond is. Ik lees nog steeds het liefst een ‘echt’ boek dan een boek op een scherm. De geur, de bladzijdes omslaan, zien hoe ver je al bent en hoeveel langer nog. Als het boek dan eindelijk uit is ervaar ik vaak een mix van emoties; trots, blij, verbaasd (als het einde anders is dan je verwacht had, maar soms ook teleurstelling. Teleurstelling omdat je afscheid moet nemen van een verhaal waar je helemaal in zat en je nu weer moet beginnen aan een nieuw verhaal, een nieuw hoofdstuk, nieuwe personen die je moet leren kennen. Ken je dat gevoel?

ec4e0634159fab0ce6dddc1823c5858b

 

 

 

 

 

 

 

Het seizoen waar ik nu in zit voelt een beetje zo. Mijn ‘Africa Mercy’ boek is uit. Ik heb genoten van dit boek. De personen die ik heb leren kennen, de ervaringen die ik heb opgedaan, de lessen die ik mocht leren. Er waren ontspannen hoofdstukken, maar ook spannende en moeilijk te begrijpen hoofdstukken waar ik me doorheen moest worstelen. Het was een boek waaruit ik veel voldoening kon halen, a ‘feel good’ boek. Nu het boek uit, afgesloten is, ervaar ik een mix van emoties. Voldoening, maar ook teleurstelling dat het boek uit is.

Last walk down the gangway!

Last walk down the gangway!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

An ending and a new beginning!

An ending and a new beginning!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Mijn Africa Mercy boek is na 4 jaar uit en mijn IOC (International Operational Center) boek ben ik inmiddels begonnen. Veranderingen, afscheid nemen, een nieuw begin, niets wat ik niet eerder heb gedaan en doorgeleefd heb. Helaas maakt het niet uit hoe vaak je iets nieuws begint of hoe vaak je afscheid neemt, het blijft lastig. Iets waar je doorheen moet, wat nu eenmaal bij het leven hoort. Het woord ‘transition’ wordt op verschillende manieren beschreven;

overgang, oversteek, overtocht

transition, change, passage, passageway, gangway, death

Mijn moeder gaf mij deze Franse uitdrukking; afscheid nemen is een beetje doodgaan.

Mijn moeder gaf mij deze Franse uitdrukking; afscheid nemen is een beetje doodgaan.

 

 

 

 

 

 

 

 

Van het een naar het ander, een einde van een boek betekent het begin van een ander. Transition is ongemakkelijk, soms zelfs pijnlijk, maar dat betekent niet dat we het uit de weg moeten gaan. Transition is een passageway naar iets nieuws, pijnlijk, maar het alles waard!

7389209_orig

 

 

 

 

 

 

 

Ik ben inmiddels aan mijn nieuwe boek (Mercy Ships IOC in Texas) begonnen. Al heb ik mijn vorige boek (Africa Mercy) nog vers in mijn gedachten, ik kan toch langzaamaan genieten van het nieuwe boek in mijn handen.

Nieuwe groep vrijwilligers. Zij vertrekken volgende week richting de Africa Mercy.

Nieuwe groep vrijwilligers. Zij vertrekken volgende week richting de Africa Mercy.

 

 

 

 

 

 

 

 

My Small Group. Ik heb hen de afgelopen weken mogen begeleiden en ondersteunen. Ook zij maken een grote verandering door.

My Small Group. Ik heb hen de afgelopen weken mogen begeleiden en ondersteunen. Ook zij maken een grote verandering door.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Een van mijn nieuwe taken is het begeleiden en ondersteunen van de kinderen en hun ouders die  naar het schip vertrekken.

Een van mijn nieuwe taken is het begeleiden en ondersteunen van de kinderen en hun ouders die naar het schip vertrekken.

 

 

 

 

 

 

 

 

Over een paar weken zal ik weer even in Nederland zijn. Ik hoop dan iets meer te delen over het afgelopen jaar in Madagaskar en mijn nieuwe baan in Texas. Houd je email in de gaten voor een datum voor een Meet & Greet.

Dank jullie wel voor al jullie gebed, ondersteuning, berichtjes en zoveel meer. Ik kijk er naar uit jullie weer te zien!

From sailor to cowboy :)

From sailor to cowboy :)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  • Posted on mei 01, 2016

10.000 reasons…

De laatste paar weken zijn nogal, wat zal ik zeggen, hectisch geweest. Ik heb op het moment maar één hand om te typen, dus ik houd het kort.

Bijna twee weken ben ik op straat van mijn tas beroofd. Geen paniek, alles is oké! Begrijp me niet verkeerd, het was geen fijne ervaring, één die ik liever niet nog een keer doormaak, maar tegelijkertijd heb ik me beschermd gevoeld en ik voel me niet angstig! Helaas heb ik als gevolg mijn vinger op een vervelende manier gebroken. Ik loop inmiddels al een week in het gips, hopelijk mag deze er aan het eind van deze week af, zodat ik met fysio kan beginnen. Wat een drama en dat voor een vinger :)

Mijn eerste reactie nadat dit alles, was een reactie van boosheid, frustratie, hopeloosheid en verdriet. Gek genoeg niet vanwege de beroving, maar vanwege de vele belemmeringen die een hand in het gips oplevert.

Ik zit in het staartje van het school jaar en mijn jufgenoten weten hoeveel werk er verzet wordt in deze weken. Daarbij moet ik alles overdragen aan het nieuwe hoofd van de basisschool. Alles kost nu twee keer zoveel tijd aangezien alles met één hand moet gebeuren; aankleden, douchen, typen, de was doen, boterhammen smeren, kopiëren, you name it!!! Het was/is allemaal wat ‘overwhelming’! Hoe krijg ik het allemaal gedaan, want, oh ja, ik verhuis over 4 weken ook nog eens naar Texas!!!

Het is zo makkelijk om te verdwijnen in zelfmedelijden. Maar in deze periode heb ik gelukkig ook de vele knipogen van God kunnen ervaren en daar wil ik me op richten, me aan vasthouden;

10,000 reasons…

  • Overal artsen. Mijn röntgen foto’s zijn door 4 artsen bekeken en besproken.
  • De arts die in de dining room vraagt hoe het met me gaat.
  • De verpleegkundige die na werktijd mijn verband verwisseld, omdat het zo jeukt.
  • De hand specialist die in de late uurtjes een spalk op maat maakt, zodat ik lekker kan slapen.
  • Kapitein Jan die de tijd neemt om te vragen hoe het me gaat.
  • De tientallen crewmembers die oprecht bezorgd om me zijn.
  • Stephanie die op zondagochtend mijn haar voor me wast.
  • De kapster die de tijd vrij maakt in haar drukke schema om mijn haar te wassen en te stylen.
  • Katie die iedere ochend koffie voor me maakt.
  • Shea die mijn haar ‘s ochtends op een staart doet.
  • Mijn collega’s die voor me invallen als ik weer een afspraak in het ziekenhuis heb.
  • Diezelfde collega’s die aanbieden om voor me te typen.
  • Katie die helpt met de was en mijn bed voor me opmaakt.
  • Dianna (zij was bij me op de avond vd beroving) die mijn bulletin board in mijn klas heeft aangepakt.
  • Mijn kids die dagelijks vragen hoe het met mijn vinger gaat.
  • Gratis behandeling in het ziekenhuis!!
  • Het feit dat ik wel rustig aan moet doen en dus ‘guilt free’ op mijn bed een filmpje kan kijken.

Ik weet niet of ik de 10,000 haal, maar ik weet wel dat ik niet alleen ben en dat er in deze op het eerste gezicht frustrerende ervaring zegeningen schuil gaan.

Lees nu alsjeblieft niet dat ik met dit alles perfect mee om ga. Niets is minder waar. Ik heb momenten van stress, frustratie en de tranen hebben gerold, maar samen met God probeer ik te kijken naar momenten van dankbaarheid, want die zijn er! Ik sluit het schooljaar en mijn tijd hier op de Africa Mercy misschien niet af op de manier die ik voor ogen had. Maar soms moeten we loslaten… Letterlijk en figuurlijk ;)

Academy Dress up Day!

Academy Dress up Day!

 

 

 

 

 

 

 

 

Ik denk dat mijn arm in het gips wel wat bijdraagt aan mijn outfit!

Ik denk dat mijn arm in het gips wel wat bijdraagt aan mijn outfit! Texas, here I come!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Love these kids!

Zelfs met gips kan ik hoog springen! Love these kids!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  • Posted on april 11, 2016

A New Chapter!

Dit schooljaar (mijn vierde alweer) vliegt voorbij. Als leerkracht ben ik ieder jaar weer verbaasd hoe snel het allemaal gaat. Ik verveel me geen moment met mijn leerlingen; de vele activiteiten die we doen in de klas, buiten de klas, op het schip, van het schip etc. Voor zowel de kinderen als voor mij was het fijn om een tweede jaar in Madagaskar te zijn. Het kan vermoeiend zijn om ieder jaar weer aan een nieuwe cultuur te wennen. Het was dan ook heerlijk om bij aankomst in augustus te weten waar de lokale supermarkt zit, hoeveel alles ongeveer kost, mensen te kunnen begroeten in hun eigen taal en natuurlijk waar de goede eetplekjes zijn.

L'Affiche! A local restaurant.

L’Affiche! A local restaurant.

 

 

 

 

 

 

 

 

Dit is ook zo voor een werkplek. Het is fijn om te weten hoe alles reilt en zeilt in de Mercy Ships Academy. Er is zoveel te leren op een nieuwe werkplek, de vele regels en afspraken, waar kan je alles vinden en wie vraag ik wat. Inmiddels weet ik na vier jaar de antwoorden op deze vragen. Dit maakt de start van een schooljaar makkelijker en geeft wat meer ontspanning. Er komen natuurlijk andere uitdagingen voor in de plaats en dat is alleen maar goed, we moeten ons natuurlijk niet gaan vervelen. Ik leer ontzettend veel als hoofd van de basisschool. Leiding geven is een unieke ervaring en ik ben dankbaar voor het vertrouwen die de organisatie in mij stelt. Het gaat zeker niet altijd van een leien dakje, maar samen met God mag ik hierin iedere dag groeien.

The amazing Elementary teachers!

The amazing Elementary teachers!

 

 

 

 

 

 

 

 

Jullie hebben je misschien al afgevraagd, Wat gaat Remy doen volgend schooljaar? Een terechte vraag waar ik al sinds eind 2015 mee bezig ben. Het was voor mij al snel duidelijk dat het tijd was om het schip te verlaten, voor nu althans. De Africa Mercy is inmiddels mijn thuis geworden en ik sta nog steeds volledig achter de organisatie en het werk dat ik voor hen mag en kan doen. Maar het leven aan boord is intens en soms zelfs zwaar. Het komt met mooie en geweldige momenten en ervaringen, begrijp me niet verkeerd, maar toch is het voor mij na 4 jaar tijd om afstand te nemen van mijn tweede ‘thuis’. Mijn plan was om naar Nederland terug te keren en op mijn gemakje te kijken wat God voor mij in petto heeft. Het liep/ loopt allemaal wat anders…

In oktober 2015 ben ik benaderd door het hoofdkantoor in Texas of ik eventueel voor de organisatie wil blijven werken, maar dan in Texas. In december hebben ze mij officieel een baan aangeboden binnen de afdeling ‘Staff Development’, maar ook deels binnen de ‘Academy’. Na een aantal weken van gebed en overleg heb ik deze baan geaccepteerd. Hieronder een korte samenvatting van wat ik zal doen;

Ieder jaar worden er 3 trainingen verzorgd (die ik zelf 4 jaar geleden ook heb gedaan) om de lange termijn vrijwilligers te begeleiden in de overgang naar het schip. Ik zal met name gericht zijn op de gezinnen die op het schip gaan werken. Het is vooral voor ouders en kinderen/ tieners een hele onderneming en we willen hen zo goed mogelijk begeleiden hierin. In de weken dat er geen trainingen zijn zal ik me blijven bezighouden en inzetten voor de Mercy Ships Academy.

Het is opnieuw een stap in geloof! Mijn Thuis Front Team zal binnenkort een brief met meer informatie versturen aangezien ik jullie hulp nog steeds nodig zal hebben, zowel voor gebed als financieel. Zonder jullie is geen van het werk dat Mercy Ships dagelijks doet mogelijk!

Laatst mocht ik samen met een aantal leerkrachten deel zijn van een ‘Dress Ceremony’. Dit is een ceremonie om te vieren dat de VVF vrouwen officieel ‘droog’ zijn. Dit betekent dat ze geen urine meer lekken. De meeste van deze vrouwen hebben een vreselijke bevalling doorstaan wat de blaas en baarmoeder permanent heeft beschadigd. Het was een moment waarin ik opnieuw mocht beseffen waarom ik hier ben en ik dit werk (samen met jullie) mag doen; zonder jullie bijdragen en ondersteuning is dit niet mogelijk!

Ik mocht deze vrouw een cadeau overhandigen en daarna voor haar bidden.

Ik mocht deze vrouw een cadeau overhandigen en daarna voor haar bidden.

 

 

 

 

 

 

 

 

A tunnel of love!

A tunnel of love!

 

 

 

 

 

 

 

 

Er zijn zoveel meer geweldige momenten waarvan ik kan en mag getuigen. God doet een geweldig werk door Mercy Ships heen en ik ben dankbaar dat ik daar een klein deel van uit mag maken.

Ik kijk uit naar het volgende hoofdstuk voor mij binnen Mercy Ships. Ik zou het geweldig vinden als jullie met en voor mij zouden bidden. (Ik bid ook graag voor jullie, dus als er specifieke gebedspunten zijn… let me know!)

Liefs Remy