• Posted on augustus 25, 2017

Gracious Uncertainty

An update in English this time, please tell me if this is an issue and I’ll happily translate it for you!

I have been in Texas close to 5 months and honestly it has been quite the journey. I struggle to find the right words that describe the season I’m currently in. Part of me feels like I’m still on the gangway. Still in the process of leaving what was and entering what is.

Gangway of the Africa Mercy

Gangway of the Africa Mercy








Each step down the gangway takes effort and time. Each step means grieving what I’m leaving behind and restless anticipation of what is to come. New beginnings can be fun and exciting, but experiencing many firsts in a short amount of time can be draining. All things are currently unfamiliar to me and this is a tough situation to be in.

Slowly I am finding my way on the Texas roads, making sense of traffic and its rules. Slowly I’m finding the best and cheapest stores for my daily groceries. Slowly I am discovering how to write a check. Slowly I am learning a new health care system. Slowly I am getting familiar with US restaurant etiquette. Slowly I am building new friendships yet again (whilst missing my friends scattered around the globe). Slowly I am getting familiar with a different way of thinking and communicating. Slowly I am discovering my new job and responsibilities. Slowly I am figuring out how much life in the US costs. Slowly I am adjusting to new living arrangements knowing that I will have to move again soon. Slowly I am finding myself again in this season of so many uncertainties. Slowly…

I wish I knew when I would feel settled again. I wish things would move faster so things would look familiar once again. I wish I knew what the future holds so I knew what to expect. I wish…

Our natural inclination is to be so precise– trying always to forecast accurately what will happen next– that we look upon uncertainty as a bad thing. We think that we must reach some predetermined goal, but that is not the nature of the spiritual life. The nature of the spiritual life is that we are certain in our uncertainty. – Oswald Chambers

So true! We crave certainty. We want to accurately forecast what will happen next and look upon uncertainty as a bad thing. Reading this devotion by Oswald Chamber encouraged me to delight in this season of unfamiliarity. In uncertain times I continue to serve a very certain God;

To be certain of God means that we are uncertain in all our ways, not knowing what tomorrow may bring. This is generally expressed with a sigh of sadness, but it should be an expression of breathless expectation. We are uncertain of the next step, but we are certain of God.

I may not know how long it will be before I feel “home” again and I may be overwhelmed with the many uncertainties this life brings, but I do know my God and He is a good God! I want to look at tomorrow with breathless expectation, confident and certain of my God and His care and love for me.

Lamentations 3:22-23 The steadfast love of the Lord never ceases; his mercies never come to an end; they are new every morning; great is your faithfulness.

View of the Mercy Ships Campus









The steadfast love of the Lord never ceases; his mercies never come to an end; they are new every morning; great is your faithfulness. – Lamentations 3:22-23

Dear family, friends, and supporters! Thank you for your ongoing support as I navigate this new season. I am grateful for you all!

Would love to hear how you are doing as well, send me a message any time!



  • Posted on mei 11, 2017

Hij is erbij!


Alhoewel ik al meerdere keren in de Verenigde Staten en met name in Texas ben geweest, is het deze keer toch een tikkeltje anders. Ik had dit van tevoren al wel ingeschat en dus vertrok ik niet geheel onvoorbereid naar Lindale, Texas. Maar in hoeverre kan je jezelf voorbereiden op de vele veranderingen, op het verlies, de eenzaamheid, de twijfels. Het overvalt je, ondanks dat je heel goed weet wat er gaat komen.

Voor mijn nieuwe functie binnen Mercy Ships lees ik veel over hetgeen dat bij een uitzending naar een nieuw land komt kijken. Naast alle praktische zaken komt er vooral geestelijk en emotioneel heel wat op je af. Het is mijn verantwoordelijkheid om onze ‘nieuwe’ gezinnen zo goed mogelijk te ondersteunen in deze overgangsperiode. Ik ben misschien geen therapeut of psycholoog, maar ik durf mijzelf wel een ervaringsdeskundige te noemen. Ik weet wat deze ouders en hun kinderen doormaken, ik herken de signalen van stress, ik zie de mix van emoties op hun gezichten, ik voel de onzekerheid en twijfel.

Ik hoop en bid dan ook …

… dat ik niet zal vergeten hoe moeilijk het was/ is om te aarden in weer een andere omgeving.

… dat ik niet zal vergeten hoe eenzaam en verloren ik me voelde die eerste tijd.

… dat ik niet zal vergeten hoe een sterk uiterlijk bedriegen kan.

… dat ik de juiste woorden zal spreken die ook mij bemoedigd hebben in tijden van stress en verdriet.

… dat ik zal troosten zoals ik ook getroost werd.

… dat ik zal hen zal ondersteunen zoals ik ook ondersteund werd.

… dat ik voor hen zal bidden zoals er ook voor mij gebeden werd.


Maar bovenal hoop en bid ik dat ze zullen weten dat God erbij is.

Hij is erbij als ze huilend op de grond zitten.

Hij is erbij als ze zich afvragen hoe zal ze alles geregeld moeten krijgen.

Hij is erbij als alles hen even teveel wordt.

Hij is erbij als ze opnieuw moeten wennen aan nieuwe gewoontes, een nieuwe omgeving en nieuwe regels.

Hij is erbij als ze zich eenzaam en verloren voelen.

Hij is erbij.








  • Posted on maart 06, 2017

Your Grace is Sufficient

Being vulnerable is never easy. We like it when people think we’re doing great and we are in complete control. Fact is, none of us have it all together and we all know it. I desire to practice vulnerability more so that others feel more comfortable doing so as well. Let’s practice courage, shall we?







This last year has been a whirlwind of experiences, emotions, decisions, endings, and beginnings. It has been great, it has been challenging, it has been stretching, it has been refreshing. I have felt lost, scared, blessed, alone, and excited. It may have been one of the toughest years, but also one of the best.

When I left for Texas 6 weeks ago I asked God to show me that I am still on the right path, His path. This season has been a chain of answers to my prayers (and they were specific!). It was one gigantic hug from my Heavenly Father.

The funny thing with us humans is that we instantly fill our minds again with worries, fears, and doubts. Even though I am completely confident that I am right where God wants me to be I let my mind be filled with the many ‘what-ifs’.

What if I totally suck at my new job? (pardon my language)

What if I won’t find a new (church) community?

What if there will be no-one that truly knows me?

What if this transition will be too hard?

What if I can’t make ends meet financially?

What if I am not enough?

Do my friends, family, and supporters truly and fully know how much I love, appreciate, and value them?

Am I informing everyone enough of what I’m doing and what God is doing through Mercy Ships?

Will I be able to set up life (again) here in Texas so far from everything familiar?

God, what about my other desires and hopes that are so strong within me?

As these questions, doubts, and fears so often race through my mind and heart, God quiets me with His love… He sings over me with joy… and He gently reminds me that His Grace is sufficient for me.

Your grace is sufficient for me
Your strength is made perfect
When I am weak
And all that I cling to
I lay at Your feet
Your grace is sufficient for me

Your grace is sufficient for me
Your strength is made perfect
When I am weak
And all that I cling to
I lay at Your feet
Your grace is sufficient for me

I have been waking up with this song for the past few days. The verse that this song is based on has been popping up in various places. I think God is trying to tell me something…











When I am weak, He is strong

Where I am lacking, He will provide


My dear Remy (and you can fill in your own name here),

Let me lead you

Let me love you

Let me strengthen you

Let me transform you

Let me bless you

Let me provide for you

Let me still you

Let me humble you

Let me lift you up

Let me cover you

Let me hold you 

Let me inspire you

Let me surprise you

Let me decide for you

Let me amaze you

Let me remind you

Let me, my dear one, let me!


I will be alright… His Grace is Sufficient!

Thank you for letting me be vulnerable.

  • Posted on februari 15, 2017

Update from Texas!

Staff Development aspires to cultivate a culture of learning within Mercy Ships. Our desire is to educate, equip, and empower Mercy Ships staff to accomplish the Vision and live out Mercy Ships Core Values;

Love God
Love and serve others
Be people of integrity
Be people of excellence in all we say and do.

OnBoarding January 2017

OnBoarding January 2017








Het weer is heerlijk koel, de slangen houden hun winterslaap, geen rondvliegende insecten en regelmatige reünies met ‘ship friends’.

Het is goed om weer in Lindale, Texas te zijn. Niet alleen vanwege bovenstaande dingen, maar vooral vanwege de geweldige training (OnBoarding) die weer plaatsvindt. De januari training is altijd wat kleiner. De groep bestaat op dit moment uit mensen die op het hoofdkantoor werken, ook zij volgen de training om een goed beeld te krijgen van de organisatie, maar ook wat de vrijwilligers aan boord de Africa Mercy door en mee maken.

Het is een drukke periode, maar ik geniet volop. God doet geweldige dingen door deze training heen en ik ben iedere dag opnieuw dankbaar dat ik daar een klein deel vanuit mag maken. Iedereen heeft zo zijn aandeel in het geheel. Ik geef een aantal lessen over cultuurverschillen, cultuurschok en het leven in een gemeenschap. Ook leid ik een Small Group waarin we in kleine kring dieper op de zaken die in de lessen naar voren komen ingaan.

Small Group

Small Group








Bovenop de lessen en gesprekken die dagelijks plaatsvinden ben ik ook veel bezig om mijn nieuwe rol verder te ontdekken. Mijn officiële titel is OnBoarding Family Liaison. Ik ben verantwoordelijk voor de begeleiding van gezinnen naar het schip. Naast alle praktische zaken hebben gezinnen (en alle andere vrijwilligers natuurlijk) te maken met veel emoties en stress. Huis en haard achterlaten voor het onbekende is overweldigend. Mijn taak is om hen in deze periode te ondersteunen en te begeleiden.

De afgelopen weken hebben we veel taken, verantwoordelijkheden en details vastgelegd en met alle betrokkenen besproken. Veel vergaderingen, emails en kleine gesprekken hier en daar om het hele proces zo goed mogelijk vast te leggen. De overgang van leerkracht naar mijn huidige baan is nogal een verschil. Maar de afgelopen weken heeft God mij regelmatig opnieuw duidelijk gemaakt dat dit mijn plek is. Het voorbereiden en ondersteunen van gezinnen en met name de kinderen is zo ontzettend belangrijk. De gezinnen en de Mercy Ships Academy aan boord nemen een belangrijke plaats in. Zij zijn als het ware een pilaar van de gemeenschap. Ik vind het een eer dat ik hen mag vertegenwoordigen en misschien een klein verschil mag uitmaken in hun levens.

Naast het vele werk wat verzet wordt hebben we ook veel lol samen. Zo is er iedere vrijdag een ‘Crazy Scrub Day’. Het medisch personeel aan boord van de Africa Mercy trekken op vrijdag hun gekste ‘scrubs’ (uniform) aan en hier op het hoofdkantoor doen we daar leuk aan mee.

Crazy Scrubs Day

Crazy Scrubs Day







Dank jullie wel voor alle gebeden en ondersteuning! Begin maart keer ik weer terug naar Nederland om mijn visum aanvraag verder af te wachten. We bidden en hopen dat dit nu snel afgerond mag worden, zodat ik snel verder mijn werk vanuit Texas mag doen.

Liefs vanuit Texas!

  • Posted on januari 25, 2017

Nieuwsbrief 12 – Remy

Hierbij het laatste nieuws van Remy.

Attached Files

  • Posted on januari 18, 2017

Closer is He than breathing









God is zo dichtbij. Closer than breathing. 

Het is januari en ik zit nog steeds in Nederland. Het is nogal een understatement als ik zeg dat dit niet helemaal in de planning lag, dat we dit niet van tevoren wisten. En dat is maar goed ook. Het is God die onze toekomst kent en die is geborgen in Zijn handen. Ik hou me niet echt bezig met het ‘waarom’, het is een kwestie van loslaten van mijn/ onze eigen plannen en vertrouwen op de Zijne.

Speak to him, thou, for He hears. God hoort mij, hoort ons.

Hij hoort mijn gebeden over mijn visum, over mijn toekomst, mijn financiën, mijn zorgen, mijn vragen. Hij hoort al mijn uitgesproken woorden, maar ook de woorden die onuitgesproken blijven. Dat is de God die ik dien. Een God die mijn hele wezen kent, alles.

Volgende week vertrek ik voor een korte periode weer naar Texas. Er vindt dan weer een training (Onboarding) plaats. Ik zie ernaar uit om weer deel van het team te zijn, vergaderingen bij te wonen en niet via de Skype, niet alleen werk achter de computer maar weer met mensen in contact te zijn. Toch vind ik het ook weer lastig. Het weer inpakken van mijn leven in die ene koffer, weer tijdelijk ergens verblijven, het weer gedag zeggen, het onbekende. Sommige dingen wennen nooit.











Maar… God is zo dichtbij. Hij is mij zelfs al voor gegaan, ik hoef enkel maar te volgen.

Dat ik mag doen dat U zou doen. Dat ik mag liefhebben wat U liefheeft.








Wilt u met me mee blijven bidden voor mijn visum en mijn verdere toekomst binnen Mercy Ships?

U kunt binnenkort meer lezen in mijn nieuwsbrief!

  • Posted on november 23, 2016


Al leunend tegen de harde wind liep ik vanochtend over de Zeeuwse dijk en zag ik hoe de golven hard tegen de dijk sloegen. Het zijn vaak op dit soort eenvoudige momenten in mijn leven dat er weer even opnieuw tot me doordringt wie God is voor mij en misschien ook wel voor jou. Zoals de voorbijvarende schepen zich vaak door hevige weersomstandigheden moeten navigeren, zo moeten wij ons ook vaak door hevige omstandigheden heen navigeren. Gepaard met moeite en strijd proberen we om overeind te blijven.









Terwijl ik over de Westerschelde heen keek zag ik op verschillende plaatsen boeien op het water dobberen, staan er op verschillende punten langs het water uitkijktorens en kwam de kustwacht voorbijvaren. Dit is wat God doet. Hij zorgt voor verschillende boeien (ton of baken om ondiepten of de vaargeul aan te wijzen) in ons leven om ons de juiste weg te wijzen, om ons te beschermen als we een verkeerde kant op dreigen te gaan. Hij is als een uitkijktoren, Hij houdt de wacht;

Nee, hij sluimert niet,
hij slaapt niet,
de wachter van Israël.
De HEER is je wachter,
de HEER is de schaduw
aan je rechterhand.

Psalm 121:4-5









Het zijn vaak dit soort beelden die mij doen herinneren aan de goedheid en grootsheid van God. Hij is overal, in alles. Hij herinnert ons er zachtjes aan dat Hij altijd om ons heen is, waar we ook zijn, in welke situatie we ons ook verkeren. Hij is nooit ver weg, het tegendeel zelfs, Hij is IN ons, dus kan Hij niet ver weg zijn. Hoe reageer ik hierop? Door te geloven in en vertrouwen op Hem. Dat Hij mij draagt, dat Hij mijn leven leidt, nu en in de toekomst.

Faith is simply an expression of confidence in his person and character. It is the proper response to the promise or revelation of God. (Visioneering by Andy Stanley)

Terwijl ik nog in Nederland wacht op mijn visum  geloof ik in en vertrouw ik op Hem, dat Hij de weg baant voor mij. En dat doet Hij! Ondanks dat mijn visum er nog niet is, zal ik in januari terugkeren naar Texas voor een aantal maanden. Er vindt dan weer een grote training plaats waarbij mijn werk en hulp nodig is. Ik kijk er naar uit om mijn collega’s weer even face-to-face te zien.

Je vraagt je misschien af wat ik in de tussentijd allemaal aan het doen ben, behalve genieten van de erwtensoep, boerenkool en pepernoten natuurlijk. In samenwerking Staff Development (waar ik nu voor werk) en the Academy werk ik aan een aantal verschillende projecten. Hier een paar van mijn grootste taken op een rijtje;

  • Onderzoek doen naar TCK’s (Third Culture Kids) en hun rol binnen onze organisatie. Dit houdt in veel boeken lezen, met andere zendingsorganisaties overleggen, websites uitpluizen etc.
  • Het schrijven van een Blog series voor de interne website van Mercy Ships. Het doel is om TCK’s en hun gezinnen onder de aandacht te brengen van ALLE vrijwilligers van Mercy Ships wereldwijd. Ik gebruik hiervoor de informatie die ik tijdens mijn onderzoek ontdekt heb, maar ik werk ook samen met kinderen en tieners om hun persoonlijke ervaringen over het zendingsveld bekend te maken.








  • Het aanvullen en professionaliseren van een Transition Journal. Een aantal jaren geleden heb ik een eenvoudig werkboekje samengesteld om de kinderen van de Academy voor te bereiden op de vele veranderingen die ze ieder schooljaar weer (moeten) ondergaan. Er komt veel op deze kids af. Er is mij gevraagd om hier verder mee te gaan en daar heb ik nu mooi de tijd voor :)








  • Ik vergader twee keer in de week via Skype met mijn directe leidinggevende Pieter du Preez en met Nikki Aldum van the Academy, omdat veel van mijn taken linken aan de school. Het is fijn om op deze afstand toch regelmatig in contact te blijven met elkaar.
  • Als nieuwe gezinnen zich aanmelden en het staat vast dat ze zullen gaan werken op het schip dan ben ik aanspreekpunt voor hen als het gaat om gezinszaken. Via de mail en Skype zal ik contact met hen hebben totdat ik hen tijdens een van onze trainingen in Texas zal ontmoeten.
  • Het Mercy Ships kantoor in Rotterdam heeft mij recent gevraagd om mee te denken bij een project waar zij op dit moment mee bezig zijn. Zij zijn bezig met het ontwikkelen van een magazine voor kinderen om uit te delen in kerken, clubs etc.

Ondanks dat er dus genoeg te doen is mag ik ook genieten van het lagere werktempo. Ik heb deze langere periode thuis ook mogen gebruiken (en nog) om lichamelijk, geestelijk en emotioneel uit te rusten van de afgelopen vier jaar. Langzaam maar zeker kom ik bij van alle veranderingen en avonturen die op mij zijn afgekomen.

Ik ben echt enorm dankbaar voor mijn grote achterban. Jullie interesse, steun en trouw maken dat ik dit werk kan blijven doen. Woorden schieten tekort! Ik ben blij met jullie allen!!!

X Remy

  • Posted on september 26, 2016


Joseph’s master took him and put him in prison, the place where the king’s prisoners were confined. Genesis 39:20

Ik ben inmiddels alweer even in Nederland. Het is fijn om weer voor wat langere tijd thuis te zijn. Ik geniet van het mooie Nederland en dan met name Zeeland, het inmiddels koeler wordende weer, de herfst, het vaker kunnen zien en spreken van familie en vrienden, zelf boodschappen doen en koken, the list goes on and on. Ondanks veel zegeningen en redenen om dankbaar te zijn valt het thuis zijn me ook zwaar. Ik leid mijzelf af om niet teveel na te denken aan wat ik achter me heb gelaten en de onzekerheid die voor me ligt.

Afgelopen nacht lag ik wakker en moest ik denken aan Jozef en de tijd dat hij in de gevangenis zat. Vaak als we de verhalen in God’s woord lezen staan we niet stil bij de tijdlijn. We lezen het verhaal van begin tot eind in een paar minuten, maar als we even in de huid kruipen van de hoofdpersoon van het verhaal, in dit geval Jozef, dan beseffen we iets meer dat er nogal wat tijd overheen ging. Jozef zat enkele jaren vast in een gevangenis. Niet een gevangenis zoals we die in Nederland kennen. Het was er zeer waarschijnlijk vies, donker, koud, maar ook heet aangezien hij in Egypte was. Hij zal vast en zeker ook honger en dorst hebben gekend. Ik kan me zo voorstellen dat ook Jozef slapeloze nachten had, waarin hij nadacht over wat hij er achter hem lag en de onzekere toekomst voor hem. Jozef had vast en zeker heimwee naar zijn ouders, hij dacht vast na over de comfort van zijn ouderlijk huis of tent in dit geval. Hij had misschien ook wel bittere gevoelens naar zijn broers toe, misschien had hij wel spijt van dingen die hij nu anders had willen doen. Jozef probeerde misschien zichzelf ook wel af te leiden om maar niet na te denken over zijn toekomst. Hoe lang moest hij nog wachten hier in deze gevangenis?

Natuurlijk is mijn situatie niet hetzelfde als die van Jozef. Ik zit niet lijfelijk in een koude, vieze, donkere gevangenis. Toch herken ik mij in de gevoelens die Jozef zeker gevoeld moet hebben. Het is makkelijk om weg te zakken in eenzaamheid, twijfel, verdriet en onzekerheid. Ik put hoop uit het feit dat Jozef niet alleen was.

But while Joseph was there in the prison, 21 the Lord was with him; he showed him kindness and granted him favor in the eyes of the prison warden. Genesis 39:20-21

God was met en bij Jozef. Ondanks dat Jozef lang moest wachten en hij niet wist wat er ging komen was hij niet alleen. Dat is mijn houvast. Door de twijfel en onzekerheid mag ik weten, geloven en vertrouwen dat Hij er is. God voelt, denkt, worstelt met me mee. Hij weet ervan.











Jozef zal naar alle waarschijnlijkheid hebben getwijfeld aan God’s plan voor zijn leven. Dat is voor mij niet minder waar. Net als Jozef wil ik vasthouden aan wat ik in geloof heb gezaaid.












  • Posted on september 01, 2016


Leuk dat u/ jij mijn blog leest.

De afgelopen 12 jaar ben ik fulltime juf geweest. ‘Werk’ was 12 jaar lang duidelijk. Natuurlijk waren er altijd wel nieuwe dingen die uitgezocht en ontdekt moesten worden, maar over het algemeen wist ik wel waar ik mee bezig was en wat er allemaal moest gebeuren. Op momenten dat alles niet zo duidelijk meer is beseffen we hoe fijn het is als we precies weten hoe onze dag eruit ziet, wat er van ons verwacht wordt. Misschien geldt dit niet voor iedereen, maar ik hou wel van een beetje structuur en duidelijkheid.

Het leven en mijn werk zijn op dit moment niet zo duidelijk voor mij en ik vind het helemaal niets :) De grootste onduidelijkheid en onzekerheid is op dit moment mijn visum. Voor ik opnieuw naar Texas kan vertrekken en voor ik mijn kantoor daar kan gaan inrichten en aan de slag kan moet ik eerst een visum hebben. Deze is begin april al aangevraagd, maar helaas is de status nog steeds hetzelfde; My case was received! Hij is sinds april al binnen, maar nog niet in behandeling genomen. Nu mijn vakantie in Nederland voorbij is en mijn ‘normale’ leven weer zou moeten beginnen komt deze onduidelijkheid en de bijkomende onzekerheden goed bij me binnen. Want wat als het nog wel eens een paar maanden kan gaan duren? Nu zal je misschien denken, wist je dan niet waar je aan begon toen je vier jaar geleden een sprong in het diepe waagde en toen je afgelopen januari deze baan in Texas accepteerde? Nee, niet echt! Natuurlijk onderzoek je de mogelijkheden, probeer je je zo goed mogelijk voor te bereiden, maar je kunt je nooit helemaal voorbereiden op de gevoelens die komen opdagen.

Een periode van wachten breekt aan. Volgens de Van Dale betekent wachten blijven op een plaats tot iemand of iets komt. Wachten op mijn visum, wachten op God. In de bijbel lezen we dat God wil dat we op Hem wachten en ons naar Hem uitstrekken;

Wijst U hem mij; ik wil van U leren, want U bent de God, van Wie ik mijn hulp verwacht. Ik weet dat er buiten U geen hoop is. Psalm 25:5

Ik verwacht alles van de HERE. Ik ken Zijn woord en heb er alle vertrouwen in. Psalm 130:5

Maar ik zal uitzien naar de HERE. Van God zal ik mijn heil verwachten. Bij mijn God zal ik gehoor vinden. Micha 7:7

Ik wacht op het moment dat de HERE ons te hulp komt, ook al verbergt Hij Zich nu. Mijn enige hoop is op Hem gevestigd. Jesaja 8:17

Wachten, en vooral geduldig wachten, is niet makkelijk. Maar uit ervaring weten we dat de moeilijke dingen in ons leven ons sterk maken en ons weer opnieuw diep doen beseffen dat we onze Vader hard nodig hebben. Onze hulp, onze duidelijkheid, onze zekerheid komen van Hem.


En zo is het maar net!








Terwijl ik (geduldig) wacht op mijn visum begin ik hier alvast met wat werkzaamheden voor mijn nieuwe functie binnen Mercy Ships. Een van de dingen die ik momenteel doe is mezelf meer inlezen in het leven van TCK’s (Third Culture Kids) en MK’s (Missionary Kids). Hoe kunnen wij als zendingsorganisatie deze kinderen beter begeleiden. Zij voelen zich vaak ontheemd en tussen ‘wal en schip’ vallen. Hmmm… misschien is mijn wachtperiode dan toch ergens goed voor. Ervaren wat het is om thuis te zijn en toch ook niet, om dagelijks een mix van emoties te ervaren, om begrepen te worden maar je toch niet helemaal begrepen te voelen, je eigen cultuur kennen maar het niet helemaal meer kunnen begrijpen. Misschien kan ik mijn wachtperiode gebruiken om gezinnen die de zending in gaan of van het zendingsveld komen beter te begrijpen en dus beter te begeleiden. Misschien.

Ik weet niet waarom mijn visum zolang op zich laat wachten. Wel weet ik dat bij God niets verloren gaat. Een collega uit Texas schreef in een email;

We sometimes think that we need to be in control. But we have no control, it is not ours to worry. God has you in the palm of His hand and He knows. He is your Daddy and he loves his daughter very much. So just relax and listen to Him what to do next. 

Het gaat niet om succes, maar om trouw!

Het gaat niet om succes, maar om trouw!












Ik weet dus niet hoe de komende maanden eruit zullen zien. Ik weet niet hoe mijn werkdag er tot in de details uit zal zien. Ik weet niet wanneer ik weer terug naar Texas zal vliegen. Ik weet niet waar ik zal gaan wonen in Texas. Ik weet niet of ik goed zal zijn in mijn nieuwe baan. Ik weet niet…

Ik weet wel dat ik God’s kind ben. Ik weet wel dat ik geborgen ben in Zijn hand. Ik weet wel dat ik er niet alleen voor sta. Ik weet wel dat ik vanuit Nederland genoeg kan doen voor Mercy Ships. Ik weet wel dat de komende tijd een vruchtbare tijd zal zijn. Ik weet wel dat God trouw is.

Willen jullie met mij meebidden voor mijn visum?


  • Posted on juli 06, 2016

Een nieuw begin

Ik hou van lezen. Ik kan mezelf helemaal verliezen in een goed boek. Ik moet mezelf soms dwingen om het boek weg te leggen, zeker als het al laat op de avond is. Ik lees nog steeds het liefst een ‘echt’ boek dan een boek op een scherm. De geur, de bladzijdes omslaan, zien hoe ver je al bent en hoeveel langer nog. Als het boek dan eindelijk uit is ervaar ik vaak een mix van emoties; trots, blij, verbaasd (als het einde anders is dan je verwacht had, maar soms ook teleurstelling. Teleurstelling omdat je afscheid moet nemen van een verhaal waar je helemaal in zat en je nu weer moet beginnen aan een nieuw verhaal, een nieuw hoofdstuk, nieuwe personen die je moet leren kennen. Ken je dat gevoel?









Het seizoen waar ik nu in zit voelt een beetje zo. Mijn ‘Africa Mercy’ boek is uit. Ik heb genoten van dit boek. De personen die ik heb leren kennen, de ervaringen die ik heb opgedaan, de lessen die ik mocht leren. Er waren ontspannen hoofdstukken, maar ook spannende en moeilijk te begrijpen hoofdstukken waar ik me doorheen moest worstelen. Het was een boek waaruit ik veel voldoening kon halen, a ‘feel good’ boek. Nu het boek uit, afgesloten is, ervaar ik een mix van emoties. Voldoening, maar ook teleurstelling dat het boek uit is.

Last walk down the gangway!

Last walk down the gangway!











An ending and a new beginning!

An ending and a new beginning!











Mijn Africa Mercy boek is na 4 jaar uit en mijn IOC (International Operational Center) boek ben ik inmiddels begonnen. Veranderingen, afscheid nemen, een nieuw begin, niets wat ik niet eerder heb gedaan en doorgeleefd heb. Helaas maakt het niet uit hoe vaak je iets nieuws begint of hoe vaak je afscheid neemt, het blijft lastig. Iets waar je doorheen moet, wat nu eenmaal bij het leven hoort. Het woord ‘transition’ wordt op verschillende manieren beschreven;

overgang, oversteek, overtocht

transition, change, passage, passageway, gangway, death

Mijn moeder gaf mij deze Franse uitdrukking; afscheid nemen is een beetje doodgaan.

Mijn moeder gaf mij deze Franse uitdrukking; afscheid nemen is een beetje doodgaan.









Van het een naar het ander, een einde van een boek betekent het begin van een ander. Transition is ongemakkelijk, soms zelfs pijnlijk, maar dat betekent niet dat we het uit de weg moeten gaan. Transition is een passageway naar iets nieuws, pijnlijk, maar het alles waard!









Ik ben inmiddels aan mijn nieuwe boek (Mercy Ships IOC in Texas) begonnen. Al heb ik mijn vorige boek (Africa Mercy) nog vers in mijn gedachten, ik kan toch langzaamaan genieten van het nieuwe boek in mijn handen.

Nieuwe groep vrijwilligers. Zij vertrekken volgende week richting de Africa Mercy.

Nieuwe groep vrijwilligers. Zij vertrekken volgende week richting de Africa Mercy.









My Small Group. Ik heb hen de afgelopen weken mogen begeleiden en ondersteunen. Ook zij maken een grote verandering door.

My Small Group. Ik heb hen de afgelopen weken mogen begeleiden en ondersteunen. Ook zij maken een grote verandering door.










Een van mijn nieuwe taken is het begeleiden en ondersteunen van de kinderen en hun ouders die  naar het schip vertrekken.

Een van mijn nieuwe taken is het begeleiden en ondersteunen van de kinderen en hun ouders die naar het schip vertrekken.









Over een paar weken zal ik weer even in Nederland zijn. Ik hoop dan iets meer te delen over het afgelopen jaar in Madagaskar en mijn nieuwe baan in Texas. Houd je email in de gaten voor een datum voor een Meet & Greet.

Dank jullie wel voor al jullie gebed, ondersteuning, berichtjes en zoveel meer. Ik kijk er naar uit jullie weer te zien!

From sailor to cowboy :)

From sailor to cowboy :)